THE CHANGELING

سوال : فیلم “قلب مقتدر” همانند این فیلم، کاراکتر شما، داستان قلمرو احساسی یک زن است که عشق اش را ربوده اند.
آنجلینا جولی: من نسبت به شباهت های این دو که عشق هایشان را که بسیار به آنها نزدیک است را گم می کنند، بسیار هشیار بودم. اما وقتی این فیلم نامه را خواندم نتوانستم آن را از یاد ببرم. به عنوان یک مادر، چیز بسیار متفاوتی بود. کریستین در بازه زمانی ای زندگی می کند که زنها حق اعتراض را نداشتند، کاری که ماریان پیرل انجام داد. کار کردن در این بازه زمانی برای من بسیار جالب بود . او زنی است که در دهه ۱۹۲۰ زندگی می کند و به عنوان زن بی پروای مدرن می دانستم که این کار چالش برانگیز و متفاوتی است. من نمی توانم چیزی بدتر از، از دست دادن یک بچه را تصور کنم. بخصوص که ندانی سرنوشتش چه می شود پس این برای من کار بسیار متفاوتی بود، هر چند که شباهت هایی را با فیلم قبلی ام داشتند.

سوال: چطور از فیلم نامه آگاه شدید؟
کلینت استوود: برایان گریزر فیلمنامه را به من داد و گفت که بخوانم. در آن موقع در راه سفری به برلین بودم و هنگام برگشت، در راه آن را خواندم و کاملا مجذوب آن شدم.
سوال: چالش های گفتن یک داستان حقیقی درباره مبارزه برای عدالت بدون از دست دادن نیروی احساسات آن افراد که درگیر هستند چه هست؟
کلینت ایستوود: به نظر، مثل هر دو یا سه دهه در لس آنجلس، اداره پلیس و ساختار سیاسی آنجا دستخوش تغییر شده است، جایی که آنها درگیر بعضی از مسائل و فعالیت های فسادکارانه شده اند. سال ۱۹۲۸ یکی از آن زمانها است. اینجا بچه ای گم شده است و می گویند که ما او را به شما باز میگردانیم، در عوض این که ماموری را به دنبال آن بچه بفرستند. او یک مادر مجرد است و شاید در آن روزگار نتواند به خوبی زندگی کند، کی میداند؟ او فقط می تواند با کمک یک وزیر که نقش او را جان مالکویچ بازی می کند به دنبال او بگردد و بعد از مدتی پرس و جو فقط چند جواب را دریافت می کند.

سوال: چطور از عهده نقش برآمدید؟
آنجلینا جولی: مطمئنا بیشتر نقش، مادر بودن و تصور کردن است که “اگر این اتفاق برای خودم افتاده بود …” ولی من مجبور بودم که چیز دیگری را پیدا کنم بخاطر اینکه، همانطور که گفتم، آنطور که ما امروز نسبت به مسائل واکنش نشان می دهیم، در آن زمان نمی توانستیم. این یک مسئله شخصی است ولی حقیقت دارد. من مادرم را چند ماه قبل از فیلمبرداری از دست دادم و برای من، کریستین بسیار شبیه به مادر خودم بود… بسیار منفعل از جهات زیاد و خیلی خیلی شیرین، اما وقتی که پیش بچه هایش می آمد ، مثل یک شیر بود. اما به عنوان یک مادر او زنی بسیار خجالتی بود. خوب، کریستین بسیار شبیه به مادر خودم بود و این راهی بود برای ملاقات دوباره با مادرم بعد از رفتنش و گذراندن زمانی با او.

سوال: آیا فیلم، امروز ایجاد طنین می کند؟
کلینت ایستوود: این قصد من بود برای ساختن داستانی که در زمانی، بسیار خبری بوده است، هرچند تاریخ خودش می تواند آن را تکرار کند و چه کسی می داند؟ از همان سال ۱۹۲۸ به بعد، تغییراتی در ساختار پلیس لس آنجلس (LAPD) انجام شده است که بعضی اوقات خوب بوده و بعضی اوقات بد. اما به هر حال، همانطور که قبلا اشاره کردم، در سازمان پلیس لس آنجلس روش های کنترل بسیار متفاوتی وجود داشته و این داستان خاص به طور ویژه ای از آب در آمده است. این زن، طرز برخورد بسیار سر سختانه ای دارد ، به طوری که تمام ساختار پلیس و سیاست لس آنجلس را زیر سوال میبرد. او در آن مقطع از زمان به عنوان اقلیت حساب می شد ولی از راه باز نایستاد و وقتی که او را به اطاق روان درمانی می برند، او همچنان به اعتراضش ادامه می دهد و این درس بزرگی برای منش بشریت است. این مادر در مقابل تمام شهر ایستاده است و مبارزه می کند.
آنجلینا جولی: به طور آشکارا، فیلم با سازمان پلیس لس آنجلس طرف است، اما ما همه می توانیم این گونه مسایل را در سرتاسر جهان ببینیم و نمونه های زیادی در دنیا وجود دارد. جاهایی را ببینید که مردم علیه حکومت های فاسد یا پلیس به مبارزه بر خواسته اند، ما هر وقت به اخبار نگاه می کنیم این چیزها را به وفور می بینیم. این عملی است از چیزهایی که امروز اتفاق می افتد و حقیقتی غیر قابل انکار.
کلینت ایستوود: حتی امروزه، بسیاری از مسائل مهم به دلیل بی علاقه گی مردم و از خود راضی بودن آنها حل نمی شود. باید صدایی وجود داشته باشد، در این داستان، این صدای زن و وزیر با هم بود که توانستند شهر را زیر سوال ببرند، ولی این می تواند امروز هم اتفاق بیافتد. در سالهای اخیر هم از این گونه اتفاقات افتاده است. در هر زمانی یکی هست که قدم جلو بگذارد و بگوید “دیگر طاقتم طاق شده، من دیگر اینو تحمل نمی کنم.”

سوال: دوست دارین که این مشکلات را مطرح کنین و آیا با اشکال قدرت مشکلی ندارید؟
کلینت ایستوود: دوست دارم این مسائل را مطرح کنم. طبیعتا شما همیشه داستانهایی را انتخاب می کنید که ارزش دراماتیک آن یا تضاد آن، منبع خود درام باشد. داستانهایی مثل این که کشاکش زیادی را می طلبد برای من بسیار جالب هستند. شما نمی خواهید داستانی را بیان کنید که همه چیز به طور بی عیب و نقص پیش برود. چون اصلا دلیلی برای گفتن آن وجود ندارد.

سوال: بازی در فیلمی به کارگردانی کلینت ایستوود چطور بود؟
آنجلینا جولی: شگفت انگیز. هرکسی هم که در این اطاق جای من بود این را می گفت. اول روز عصبی بودم (رو به ایستوود: “گوشهایت را بگیر چون میخواهم ازت تعریف کنم.”) ولی او واقعا رهبر بزرگی است. یک رهبر به تمام معنا نه فقط به عنوان یک کارگردان. دستوراتش قطعی است و در پیشبرد ساخت فیلم بسیار قاطع. به تک تک گروه فیلم سازی احترام میگذارد و وقتش را در اختیار آنان قرار می دهد. من هیچ وقت یک کارگردان را ندیده بودم که چنین محترم و قابل احترام باشد. نه به این خاطر که او کلینت ایستوود است، بلکه به این خاطر که او دلپذیر و متفکر است و با همه کس در ارتباط است. باعث افتخار بود. و مطمئنم که تمامی اعضای گروه همین را می گویند.

سوال: چرا داستان را درباره نسبیت حقیقت و دروغ بیان کردید؟
کلینت ایستوود: حقیقت مهم ترین چیز است. بسیاری از داستانهای توطئه ای سعی دارند که به حقیقت برسند و بیان حقیقت برای یک بازیگر از مهم ترین چیزهاست. راستگو بودن بزرگترین فضیلت در روی این کره است.

سوال: در رودخانه مرموز هم همانند این فیلم شما به بچه های افتاده در خطر ارتباط دارید.
کلینت ایستوود: خوب، بچه های در معرض خطر، بالاترین فرم درامی است که شما می توانید داشته باشید. گمشده یک مادر مطمئنا بزرگترین فاکتور این فیلم است همانند از دست رفتن معصومیت در رودخانه مرموز.

سوال: چرا این بار متمرکز شدن روی روابط یک مادر و پسر را انتخاب کرده اید؟
کلینت ایستوود: این طبیعت داستان است. روابط مادر و فرزند. همینطور که کاراکتر آنجلینا جولی در فیلم می گوید “پسرم همه چیزم است” خوب، مهم ترین چیز زندگی اش را از او دور کرده اند. این درام داستان است.

سوال: آیا فیلم راهی است برای نشان دادن قدرت مردم علیه حکومت؟
کلینت ایستوود: شما در جامعه ای زندگی می کنید که مردم قطعا نمی توانند حرف بزنند و زنان حق اعتراض نداشتند. در حالی که امروزه قادر به اعتراض هستند.
آنجلینا جولی: این چیزی است که دیدنش در عمل زیباست. دیدن کار عدالت. امروزه تم های بزرگی وجود دارد، عدالت بین الملل، عدالت محلی و… چیزی که حق است. در فیلم نامه، آنها شامل لس آنجلس می شود و وقتی که شما این داستان غیر قابل باور را می خوانید واقعا احساس می کنید که این واقعا اتفاق افتاده است. خواندن داستان مبارزه یک نفر علیه فساد و حق اعتراض کردن و حق رفتن به دادگاه و حق تغییر قانون همیشه دلگرم کننده است. این عالی است. ما (در آمریکا) این را داریم و آرزو دارم کشورهای بیشتری این حقوق را داشته باشند.

سوال: آیا چیزی را در فیلم نامه تغییر دادید؟
کلینت ایستوود: اولین بار که جو (جی مایکل استرازینسکی) را دیدم بسیار مراقب بودم که از روی فیلم نامه جلو بروم. من از او پرسیدم که اصل قضیه کجاست و او هم اصل قضیه را که همان لس آنجلس تایمز و روزنامه های منطقته لس آنجلس بود را برایم آورد. بسیاری دیالوگ های خسته کننده در فیلم بود و ما سعی در کم کردن یا حداقل جالب کردن آن داشتیم.

سوال: چرا خودتان در فیلم بازی نداشتید؟
کلینت ایستوود: دلیل این که چرا من در فیلم نیستم این است که بسیار جوانتر از آنم که بخواهم نقش یکی از آن پسرها را بازی کنم. چون هیچ نقشی برای من در فیلم نامه نبود. ترجیحا تمام وقتم را در پشت دوربین گذراندم. این یک چیز طبیعی است.

سوال: شما فیلم هری کثیف را در کن در ساحل به نمایش می گذارید. آیا درک شما از پلیس بودن از آن موقع عوض نشده است؟
کلینت ایستوود: خوب، ۳۸ سال پیش بود که هری کثیف به نمایش در آمد و در آن موقع خاص، آن فیلم بیشتر از یک داستان حادثه ای بود. اما همچنین آن نمایشی بود از پلیسی سرسخت که می خواست علیه تشریفات اداری که به نفع مجرمان بود، بایستاد. در آن زمان که آن فیلم ویژه به نمایش در آمد، فیلم های زیادی که قربانیان خشونت را نشان بدهد، وجود نداشت و آن فیلم توجه زیادی را به خود جلب کرد و واکنش های بسیاری نسبت به سیاست زمانه از آن فیلم برداشت کردند. اما هر جور واکنشی که نسبت به آن فیلم بود، برای من بسیار عالی بود. نقش جالبی با یک اسلحه مگنوم ۴۴ که می گفت ” احساس می کنی خوش شانسی؟”

سوال: شایعه شده است که شما به هری کثیف باز می گردید. حقیقت دارد؟
کلینت ایستوود: نه، این شایعه نادرست است. چون الان دیگه هری بازنشست شده و دیگر در سازمان پلیس کار نمی کند

آیا در رابطه با THE CHANGELING سوالی دارید؟