|
با زوهان در نیفت / You Don't Mess with the Zohan
کارگردان: دنیس دوگان. فیلمنامه: آدام سندلر، رابرت اسمایگل، جاد آپتاو. موسیقی: روپرت گرگسون ویلیامز. مدیر فیلمبرداری: مایکل بارت. تدوین: تام کوستین. طراح صحنه: پری اندلین بلیک. بازیگران: آدام سندلر[زوهان دوئیر]، جان تورتورو[شبح]، امانوئل شریکی[دالیا]، نیک سواردسون[مایکل]، لین کازان[گیل]، ایدو موسری[اوری]، راب اشنایدر[سلیم]، دیو متیوز[جیمز]، مایکل بافر[والبریج]، شارلوت رئا[خانم گرین بوش]، سعید بدریه[حمدی]، داود حیدامی[ناسی]، کوین نیلون[کوین]، رابرت اسمایگل[یوسی]، دایانا دورون[مادر زوهان]، شلی برمن[پدر زوهان]. مدت: 113 دقیقه ، ژانر: اکشن، کمدی.
خلاصه داستان:
زوهان دوئیر مامور کارکشته موساد در زمینه مبارزه با تروریسم از کار خود خسته شده و آرزو دارد تا به شغل محبوب خود آرایشگری بپردازد. وقتی بعد از تعطیلاتی نیمه تمام به ماموریتی تازه برای از میان بردن مشهورترین و خطرناک ترین تروریست فلسطینی معروف به شبح فراخوادنه می شود، موقعیت را مناسب یافته و ترتیب مرگ ساختگی خود را می دهد. سپس مخیفانه و قاچاقی به نیویورک می رود تا نزد آرایشگر محبوبش پل میچل شاگردی کند. او برای این کار نیازمند هویتی تازه است، از این رو نام همسفران اجباری خود-دو سگ به نام های اسکراپی و کوکو- را به عنوان هویت تازه خود اختیار می کند. ولی با راه نیافتن به تشکیلات میچل ناچار می شود با کمک یکی از طرفدارانش به نام یوری کاری کوچک در آرایشگاه زنی عرب تبار به اسم دالیا قبول کند. زوهان خیلی زود استعداد خود را در زمینه آرایشگری و ارضای تمنیات جنسی زنان مسنی که به آرایشگاه می آیند، ثابت کرده و شهرتی نسبی می یابد تا جایی که پل میچل از وی به کار دعوت می کند. اما زوهان دعوت او را رد می کند، چون به دالیا علاقمند شده است. غافل از اینکه دالیا خواهر شبح معروف است. تروریستی که مانند زوهان به نیویورک آمده و شغلی دیگر-رستوران های زنجیره ای –پیشه کرده است. چون اعراب و اسرائیلی ها در حال آتش بس هستند و تروریسم مشتری ندارد. ولی سلیم یکی از کسانی که در گذشته توسط زوهان مورد حمله قرار گرفته و بزش به سرقت رفته، زوهان را شناسایی کرده و تصمیم دارد تا از وی انتقام بگیرد و برای این کار به سراغ شبح می رود. همه این حوادث با حملاتی که از سوی افراد ناشناس به مغازه های اعراب و یهودیان منهتن می شود، همزمان شده و زوهان را وادار می کند تا از مهارت های پیشین خود برای حل مسئله کمک بگیرد…
چرا باید دید؟
اگر قرار باشد با زوهان در نیفت را در یک جمله معرفی کنم آن را کمدی پسا یازده سپتامبری خواهم نامید. عنوانی که شاید برای این فیلم اندکی سخاوتمندانه باشد، اما بی ربط نیست. این عنوان سخاوتمندانه را در حالی به این فیلم می دهم که نه از طرفداران سینه چاک آدام سندلر به عنوان یک کمدین هستم و نه مدافع کارنامه دنیس دوگان به عنوان فیلمساز!
اما بیایید منصفانه قضاوت کنیم و پیام ساده و راه حل ساده لوحانه آن را که فلسطینی ها و اسرائیلی ها را قربانی سرمایه دارها و سرمایه داری می داند کمی جدی بنگریم. سندلر و دوگان در قالب یک کمدی بزن بکوب که شاید برای اخلاق گرایان قابل تحمل نباشد[مخصوصاً به خاطر تاکید بر شوخی های جنسی] از مشکل بزرگی سخن می گوید که نیم قرن است خاورمیانه را به آتش و خون کشیده است.
با زوهان در نیفت نه فقط از تمایل زوهان دوئیر به آرایشگر شدن، رقص های دیسکویی، سکس و ... سخن می گوید، بلکه همین را برای شبح و آدم های جبهه مخالف نیز تسری می دهد. شبح نیز مثل او از شهرتش به خاطر تروریست شماره 1 بودن چندان خشنود نیست. او هم ترجیح می دهد با درآمد رستوران های زنجیره ای اش که نامی احمقانه هم دارند با زن ها خوش بگذارند و آهنگ های ماریا کری را گوش کند. و حتی زمانی که به دیدار ماریا کری نائل می شود تمایل باطنی خود را نسبت به همخوابگی به او در حالی که آلتش سیخ شده، با تعریف از آوازهایش پنهان کند.
فیلمنامه و کارگردان با شوخی و خنده انگشت روی موضوعی می گذراند که نه فقط از چشم بسیاری پنهان مانده، بلکه خیلی ها از جمله خود همین اعراب و یهودیان سعی در مخفی نگاه داشتن و انکار آن دارند(چیزی که یوری به آن اشاره ای به جا می کند). یعنی اینکه هر دو دسته متعلق به نژاد سامی هستند و ریشه زبان شان یکی است و حتی از چشم آمریکایی ها فرقی با هم ندارند و به راحتی با هم اشتباه گرفته می شوند، اگر لباس های سنتی خود را بر تن نداشته باشند.
فیلم دعوت به درک، صلح و اتحاد یا بهتر بگوییم همزیستی مسالمت آمیز است. چیزی که رویایی دست نیافتنی به شمار نمی آید. شاید این فیلم قدمی واقعاً ناچیز در این راه بتواند بردارد که در آن زمان باید به آدام سندلر دست مریزاد گفت که تهیه کننده، فیلمنامه نویس و بازیگر اصلی فیلم است و نوک تیز پیکان انتقادش را بیشتر به طرف یهودیان نشانه رفته است. ولی در قالب یک فیلم و اثر هنری، با زوهان درنیفت در کنار شوخی با اسطوره مامور مخفی، چیز دندان گیری ندارد. شوخی ها خیلی تازه نیستند و کلیشه های فراوان در فیلم حضور دارند. بسیاری شوخی های نیز به مدد تکیه بر جنسیت به موفقیت می رسند، در حالی که تاکید بیشتر فیلمنامه نویس و کارگردان بر عادات رفتاری دو طرف مثل تمایل یهودیان به تجارت و فروش اجناس قلابی از هر نوع مخصوصا صوتی و تصویری یا حضور اعراب و شرقی ها به عنوان راننده تاکسی در نیویورک و اغذیه فروشی ها می توانست فیلم را تا یک سند قوم شناختی طنزآمیز ارتقا دهد. ولی ناشکر نیستم و در همین شکل فعلی نیز با وجود سطح پایین بودن فیلم آن را بهترین کار سندلر می دانم و تماشایش را توصیه می کنم.
دنیس دوگان متولد 1946 ویتون، ایلینویز و تا امروز ثمره دوباره همکاری او با آدام سندلر"Big Daddy"- "و حالا شما را چاک و لری اعلام می کنم "نامزد دریافت بدترین کارگردانی از مراسم تمشک طلایی بوده است. خود او در مورد فیلم هایش چنین می گوید: "تماشاگرانی که به دیدن فیلم های من می روند، به دنبال پیام نیستند. آنها دیدگاه مرا نسبت به زندگی نمی خواهند یا خواستار این نیستند که روحم را در برابرشان عریان کنم. آنها فقط می خواهند بخندند!"
دوگان بازیگر، فیلمنامه نویس و کارگردان متوسط و موفقی است[تا معیار موفقیت چه باشد؟ در اینجا نظر استودیوها و سرمایه گذران شرط است] و از ابتدای دهه 1970 خود را به دنیای سینما و تلویزیون پرتاب کرده است. از 1987 کارگردانی در تلویزیون را آغاز کرده و با فیلم بچه پردردسر در 1990 وارد عرصه سینما شده است. سال 1996 و فیلم Happy Gilmore نقطه تلاقی کارنامه او و آدام سندلر است که برای هر دو با توفیق تجاری همراه است و بعدها با Big Daddy، و حالا شما را چاک و لری اعلام می کنم و با زوهان در نیفت ادامه یافته است. دوگان در طول سال های گذشته ضمن بازی و کارگردانی سریال های متعدد، فیلم های سینمایی اهداکنندگان مغز، نیجای بورلی هیلز، نجات سیلورمن، National Security [در فیلم نام یک موسسه حفاظتی است] و نیمکت گرم کن ها را نیز ساخته که اغلب در گونه کمدی قرار می گیرند.
فیلم از بودجه ای 90 میلیون دلاری سود برده و کریس راک(بازیگر و کمدین)، ماریا کری(خواننده)، جان مک انرو(تنیس باز)، جورج تاکی(بازیگر) و بروس ویلنچ(کمدی نویس) نقش های کوتاه و افتخار در آن ایفاء کرده اند. فیلم در طول دو ماه نمایش اش در آمریکا بیش از 93 میلیون دلار به دست آورده. برخورد منتقدان با فیلم خیلی دوستانه نبوده، اما بعضی ها نقدهای مثبتی نیز بر آن نوشته و از خنده تماشاگران تعریف کرده و آن را نشانه موفقیت سندلر و دوگان دانسته اند. چیزی که پر بی راه نیست و گاه می شود در میان تلی از زباله قطعه ای با ارزش-نه لاجرم جواهر- کشف کرد!
کلمات کلیدی : زوهان,آدام سندلر,فیلم خنده دار,You Don't Mess with the Zohan,خرید اینترنتی,خرید فیلم جدید,آخرین فیلمها,فیلم روز
|
;)
