|
نام فیلم: املی/امیلی
کارگردان: Jean-Pierre Jeunet
سال ساخت: 2001
کشور سازنده: فرانسه، آلمان
درجه: R برای صحنه های جنسی
درباره فیلم:
املی سرگذشت زن جوانی به نام آملی پلــن است کــه بیشتر عمرش را در رویا سپری می کند. در کودکی به خاطر داشـــتن مادری عصبی و پدری بی اعتنا از داشتن دوست ناامید می شــود. در بزرگ سالگی به عنوان پیشخدمت در کافه ای کار می کند. و همــواره در تنهایی زندگی می کند و هدفی را دنبال نمی کند ، اما یافتن یک جعبه قدیمی که متعلق به ساکن قبلی بود او رابــــــه تلاش برای برگرداندن ان به صاحبش وا میدارد.شادی حاصل از این کـار او را به کمک کردن به مردم علاقه مند می کند...
نقد فیلم: (خواندن این بخش قبل از تماشای فیلم توصیه نمی شود)
فیلم به کارگردانی «ژان پیر ژانت»، و موسیقی متن فوقالعاده زیبای «یان تیرسن» هست.
زیبایی فوق العاده رنگها، محیط فانتزی، طراحی صحنه و دکوپاژ بدیع و کم نقص و بازی بسیار زیبای آدری توتو در نقش امیلی پولن باعث شده تماشاگر حتی یک لحظه هم نتواند چشم از فیلم بردارد.
فیلم که شروع میشود روایت گر شروع به تعریف فیلم میکند. روایتگر از ابتدای زندگی امیلی پولن شروع به تعریف میکند:
"در سوم سپتامبر 1973 یک مگس آبی قادر به بال زدن با سرعت 70 بال در دقیقه در خیابان سنت وینسنت در مانت مارنری بر روی زمین فرود آمد. در آن لحظه در بالکن رستورانی در همان خیابان باد به طور سحر آمیزی دو لیوان را دور از چشمان دیگران بر روی میز به رقص واداشت. در هر همان زمان، در آپارتمانی در خیابان ترودین پاریس شخصی که از تشییع جنازه بهترین دوستش بر میگشت، اسم آن دوست رو از دفترچه تلفنش حذف میکرد. در همان لحظه اسپرمی با یک کروموزوم ایکس متعلق با رافائل پولن در تخمدان همسرش آماندا قرار گرفت… 9 ماه بعد امیلی پولن به دنیا آمد."
ژان پیر ژانت همراه با فیلمبردارش، برانو دلبونل، یک بوم نقاشی رو تصویر کردن! باید گفت ژان پیر ژانت با بازی با رنگها، اتمسفر و فضایی کاملا زیبا رو برای بیینده خلق کرده. در تمام فیلم رنگ قرمز و سبز دیده می شود و در قسمتهای کمی نور آبی، برای تصیحیح کانتراست. ادری توتو (امیلی پولن) اکثرا لباسهای قرمز و آبی میپوشد، همانند خیلی های دیگر در فیلم - مثل خانوم خانه دار (یولانده موراو در نقش مادلین والاس) و مادر امیلی در اوایل فیلم.- وقتی امیلی، پای تلویزیون برای دیدن تراژدی زندگیش نشسته، یک نور آبی رو در پس زمینه تلویزیون میبینید. آپارتمان امیلی کاملا قرمز است و همینطور زمین ایستگاه مترو، همچنین یک مغازه سبزی فروشی به رنگ سبز در کنار آپارتمانهای خاکستری.
نباید از موسیقی زیبای “یان تیرسن” گذشت. تیرسن برای این فیلم 19 قطعه نوشته، اون هم در 15 روز! زیبایی قطعات، که گاهی آهسته و یواش نواخته میشود گاهی تند و مست کننده و گاهی هم غمگین، در تمام فیلم توجه شما رو جلب خواهد کرد. (سی دی این قطعات نیز منتشر شده که چندین هفته جزء بهترین های فرانسه بود)
“ادری توتو” در سن 23 سالگی بازی فوق العادهای از خودش نشون میده! فکر نمیکنم کسی بتونه از اون بهتر این نقش رو بازی کنه. اون نه تنها به نقشش زندگی داد، بلکه خودش تو نقشش زندگی کرد! در هیچ نقطه ای از فیلم نمیشه گفت که اون حرکتی نابجا انجام داده. “مَتیو کاسوویتز” در نقش “نینو” هم استعداد عجیبی برای ایفای این نقش داره.
این فیلم در بین زنان رتبه بیشتری رو کسب کرده و شاید بشه بسیاری از دلایل جذابیت این فیلم رو از همین موضوع فهمید.
این فیلم فلسفی، چهرهی دیگر دنیا رو به گونهای بدیع به شما نشان خواهد داد.
(منبع: http://shabestan.wordpress.com)
جوایز و افتخارات:
املی برای 5 اسکار نامزد شده، 49 جایزه گرفته و 38 نامزدی دیگر را هم در کارنامه خودش دارد
مدت فیلم: 129 دقیقه
لینک فیلم در IMDB:
http://imdb.com/title/tt0211915/
سناریو: Guillaume Laurant, Jean-Pierre Jeunet
بازیگران:
Audrey Tautou, Mathieu Kassovitz, Rufus, Lorella Cravotta, Serge Merlin, Jamel Debbouze, Clotilde Mollet, Claire Maurier, Isabelle Nanty, Dominique Pinon, Artus de Penguern, Yolande Moreau, UrbainCancelier, Maurice Bénichou, Michel Robin
از : http://mosiomard.persianblog.ir
Amelie
رسیدن یک دختر و پسر درونگرا در عمل، (امر) اتفاق غیرممکن یا محالی به نظر می رسد. آدم های درونگرا، معمولاً کسی را وارد دنیای ذهنی خودشان نمی کنند. یا طوری رفتار نمی کنند که وارد خودآگاه ذهن کسی بشوند. آنها برای خودشان خوشند و در رویاهای خودشان، قصر می سازند. فیلم «آملی»، با توجه به اطلاعات imdb یک فیلم بلژیکی به زبان فرانسوی به کارگردانی (Jean-Pierre Jeunet) ژان پیر ژنوت و بازی Audrey Tautou آدری تائوتو است. از آن جا که فیلم بلژیکی است مطمئن باشید بازیگرانش را هیچ جا ندیده اید.
نمی توانم مطمئن باشم بحثی که این جا می گذارم بدون دانستن انواع درون گرایی کامل باشد. پس ابتدا انواع درونگرایی را اندکی توضیح می دهم. برای خواندن کامل متن، روی لینک انتهای بخش کلیک کنید.
انواع درون گرایی
درون گراها براساس چهار ابزار مواجهه شان با دنیا تقسیم بندی میشود. یا حسی هستند یا احساسی یا شهودی یا متفکر.
درون گرای متفکر
درون گراهای متفکر، بیشتر تمایل به گوشه نشینی و تفکر دارند. با دیگران خوب کنار نمی آیند، در انتقال باورهایشان به دیگران ناتوانند و در مورد قضاوت، بسیار ضعیفند. نکته مهم در مورد این درونگرایی، تآکید بر فکر به جای احساس است. یعنی خیلی دیر احساساتی می شوند و بیشتر برای تفکرشان اهمیت قائلند. از دور یک دنده، منزوی، خودخواه و بی ملاحظه به نظر می رسند. چون درونشان پر از فکر است و برای تمرکزشان اهمیت زیادی قائلند. کانت و سقراط از نوع درونگرای متفکر بوده اند.
درون گرای شهودی
خیال پردازی و کناره گیری و بی اعتنایی به مسائل عملی ویژگی های شخصیتی آنها است. دیگران را خوب درک نمی کنند. و دیگران هم آنها را موجوداتی عجیب و غریب و نامتعارف تصور می کنند. اساساً در زندگیشان با روزمرگی و برنامه ریزی مشکل دارند. اهلی نمی شوند و ساعت های دقیق را دوست ندارند.
درون گرای احساسی
از منطق بیزارند و سرکوبش می کنند. هیجان عمیقی دارند اما در ابراز خودشان را کنترل می کنند. آنها مرموز و دست نیافتنی به نظر می رسند. ساکتند، فروتن به نظر می رسند و مثل بچه ها رفتار می کنند. احساسات و افکار دیگران برایشان مهم نیست. می توانند ساعت ها به صورت دختری خیره شوند بدون این که مثل یک برونگرا هیجانی در آنها زنده شود. منزوی، سرد و با اعتماد به نفس بالا به نظر می رسند. نکته وحشیانه آنها هم، توداری دست نیافتنی آنها است.
درون گرای حسی
سکونت در جزیره رابینسون کروزوئه. با این حال خوشبین و خوش فکر هستند. برای آنها همه چیز «الخیر فی ما وقع» به حساب می آید. از لحاظ زیبایی شناسی بسیار حساسند و خودشان را در اثر هنری نشان می دهند. این که خیلی از هنرمندها می گویند: « من حرفم را با اثرم زده ام» از درونگرایی آنها است، نه چیز دیگری. موتزارت نشانه کامل یه درونگرای حسی به حساب می آید.
چند لینک برای اطلاعات بیشتر
http://anes.blogsky.com/1387/10/04/post-160/
http://www.seemorgh.com/lifestyle/default.aspx?tabid=2377&conid=40285
درباره آملی
آملی، مجموعه ای از درونگراها
آملی یک درونگرای احساسی است. او از بچگی همبازی نداشته است. به تنهایی عادت کرده است. و برای خودش قصر ساخته. پنج سال توی کافه ای به نام بار اسیاب 2، گارسونی می کند. اما یکی از همین روزها ناگهان با مردی روبرو می شود که دارد از زیر یک دستگاه عکاسی خودکار، عکس های خرد شده را در می آورد. پسر را هم یک درونگرا حس می کند. در دیدار اول، این احساس به او دست نمی دهد. دیدارهای دوباره و دوباره آنها باعث شکل گیری عشقی می شود که در حالت عادی شدنی نیست.
لوسین، شاگرد مغازه میوه فروشی
با این که فیلم بلژیکی است، اما در پاریس اتفاق می افتد. آملی از لوسین، شاگرد میوه فروشی سر کوچه شان، خوشش می آید. چون لوسین حس عاشقانه ای با میوه های توی جعبه و چیده شده دارد. و این کار او صاحبکار برونگرایش را به شدت اذیت می کند. لوسین یک درونگرای احساسی است. صحنه هایی که آملی سعی می کند انتقام لوسین را از صاحبکارش بگیرد، جزو صحنه هایی است که با آن گریه کردم. تمام عمر دوست داشتم از برونگراهایی که درونگراها را مسخره می کنند انتقام بگیرم!
دومینیک برودوتی، صاحب جعبه اسباب بازی
یکی از سنگ های پایین دیوار خانه آملی، با برخورد در گرد عطر بیرون می آید و آملی یک جعبه اسباب بازی در محفظه پشت سنگ پیدا می کند. سعی می کند که آن را به صاحبش برگرداند. این موضوع را با پدرش در میان می گذارد. پدرش هم که یک درونگرا است از ابراز احساسات در مورد سؤال دخترش طفره می رود. با این حال وقتی از یک تمثال بابانوئل که در فیلم به آن می گویند «جن» و مربوط به کودکی اش هست صحبت می کند، غیر مستقیم به آملی می فهماند که نوستالژی همیشه زیباست. املی، جعبه اسباب بازی را با تمام محتویاتش با شیوه خاص خودش به صاحبش برمی گرداند. این کار باعث می شود که مرد 50 ساله ای که از پیدا شدن اسباب بازی اش در یک کیوسک تلفن که اتفاقی زنگ خورده و جعبه اسباب بازی اش را پس داده، به شدت خوشحال شود و به دختر و نوه اش بعد از سال ها سر بزند.
نینو، صاحب آلبوم عکس های 3×4 به هم چسبیده و دافائل، پیرمرد نقاش
از آن جا که آملی درونگراست، نمی تواند احساسش را به طور واضح به نینو، مردی که خرده عکس ها را از زیر دستگاه بیرون می کشد، نشان بدهد. اولین بار که سعی می کند این کار را بکند، ناگهان نینو دنبال چیزی می دود و سوار موتورش می شود تا به شخص خاصی برسد. اما یکی از خورجین های موتورش می افتد و آملی را با دنیای کسی که با او احساس همذات پنداری کرده آشناتر می کند. جمع کردن خرده عکس ها و چسباندن آنها به همدیگر، اتفاقی نیست که برای یک انسان برونگرا جذاب باشد. پس تا حدودی حدس آملی درست از آب درآمده. آملی عکس ها را به پیرمرد نقاش چند طبقه پایین تر نشان می دهد. پیرمرد نقاش، به بهانه نقاشی حالت چشمان دختر تابلو اش، با آملی حرف می زند. نقاش بدون این که مستقیماً چیزی را به آملی بگوید، سعی می کند او را ترغیب کند تا دست از عشقش نکشد. نقاش آدم های درونگرا را خوب می شناسد. خودش هم یک درونگرای شهودی است که با اثرش خودش را نشان می دهد. آملی با یک نقشه عجیب، بدون این که سعی کند دستش رو بشود و راحت به دست بیاید، آلبوم را به نینو پس می دهد و از او تقاضای ملاقات می کند. او را به بار دعوت می کند اما توان روبرو شدن با نینو را ندارد. از طریق یکی از دوستانش، کاغذی را توی جیب نینو می گذارد. دوباره با او قرار می گذارد و باز هم همان اتفاق می افتد. او درونگرا است. نمی تواند احساسش را علنی کند.
نینو آدرس خانه آملی را از همکارش می گیرد. تا دم خانه آملی می آید و از پشت در صدایش می کند. آملی در را باز نمی کند. از زیر در کاغذی را رد می کند که رویش نوشته: «برمی گردم». پیرمرد به آملی زنگ می زند و از او می خواهد که ویدیوی توی اتاق خوابش را ببیند. پیرمرد با ویدیوی خانگی اش که خواهرزنش به او هدیه داده نواری ضبط می کند و باز هم غیرمستقیم و به شیوه انسان های درونگرا، به آملی می گوید که دست از عشقش نکشد. جمله ای که در فیلم خیلی دوستش داشتم این بود. پیرمرد نقاش توی ویدئو می گوید: «من از بچگی استخوان بندی محکمی نداشتم. و همیشه مثل یک کریستال قابل شکستن بودم. تو برعکس من استخوان بندی درستی داری و می تونی حساب روزگار رو برسی. اما اگه از دستش بدی، قلبت مثل استخوان های من شیشه ای می شه.»
وقتی دو آدم درونگرا به هم می رسند، با سکوت به همدیگر ابراز علاقه می کنند. ابراز علاقه آملی و نینو، از آن صحنه هایی است که حسرت آن به دل همه درونگراها می ماند.
جذابیت های فیلم
زیبایی فیلم فقط برای درونگراها قابل درک است. شیوه های ابراز علاقه آملی مثل فلش کشیدن وسط پارک برای کشاندن نینو به سمت دوربین تا از درون آن آملی را از دور ببیند، قرار گذاشتن با عکس های خرد شده در زیر دستگاه عکاسی خودکار و نوشتن دستخط برای همدیگر، ابراز عشق در سکوت و کمک هایی که به دیگران می کند و حتی حاضر نیست کسی بداند که او این کارها را می کند فقط برای یک درونگرا قابل درک است.
شغل های عجیب و غریب نینو و کارهایی که می کند، مثل نقش اسکلت در تونل وحشت و سر و صدا کردن در گوش مسافران ترن، جمع کردن عکس های خرد شده توسط دستگاه عکاسی خودکار، کار کردن در یک فروشگاه فیلم های شهوت انگیز و رفتن توی لباس بابانوئل.
برای یک برونگرا که نمی تواند بدون ابراز مستقیم علاقه اش را نشان بدهد، دیدن فیلم آملی هیچ لذتی ندارد. حتی شیوه های لذت بردن در این فیلم زیبا است. آملی از دست کردن توی کیسه حبوبات، شکستن یخ روی ژله و... لذت می برد. دومینیک برودوتی از جعبه اسباب بازی اش. شاید خیلی از برون گراها حتی یادشان نمی آید در کودکی چه بازی هایی می کرده اند. لوسین با رفتار بچگانه اش زنده است. او دانشجوی هنر است. و نینو هم با کارهای عجیب و غربیش و این که در بچگی به شدت از طرف بقیه بچه ها اذیت می شده است. برونگراهای پر سر و صدایی که به ابراز علاقه مستقیم نیاز دارند نمی توانند از جزئیات این فیلم لذت ببرند. آملی فیلمی برای درونگراها است...
|
;)
.jpg)
-1654.jpg)
